මේ දවස් වල මට කරදර එන්නෙ එක පිට එක. ඔන්න පරිගණකයත් අබ්බගාත වුණා. හරියටම වුණේ මොකක්ද කියල කියන්න තරම් දැනීමක් නැතිවුණත් මට හිතෙන්නෙ දැන් ඒකෙ කාලෙ හරි කියල. ඕකට දැන් අවුරුදු හත අටකට කිට්ටුයිනෙ. මෙච්චර කාලයක් වැඩගන්න පුළුවන් වුණ එකත් ලොකු දෙයක්. කොහොමහරි ඒකත් දැන් ඉවරයි. වෙන එකක් ගන්න අදහස දැන්මම අම්මලාට කිවුවෙ නැත්තෙ, ප්රතිචාරය හොදින්ම දන්න නිසා. මෙච්චර කාලයක් අපේ ගෙදරින්, මමයි, මගෙ පරිගණක රාජයයි තරම් බැණුම් අහපු වෙන කවුරුවත් ඉන්න නැතුව ඇති. ඉතින් දැන්මම අළුත් කොම්පියුටරයක් හම්බවෙන එකනම් හීනයක් තමයි…. ඒ අයත් දැන් හරිම සතුටින් ඉන්නේ. මොකද මේච්චර දවසක් පොතක් අතින් අල්ලන්නේ නැතුව, මේ ලෝකෙ වැඩකට නැති මගුලක් ඉස්සරහින් වාඩිවෙලා කාලෙ කාපු එකා දැන් අඩුම තරමේ නිකං වත් පොතදිහා බලාගෙන ඉන්නවා නෙවැ.(අම්ම කියන්නේ ඔහොම තමයි. ඒත් ඔය වාක්යය පොඩ්ඩක් කපල කොටල හදාගන්න ඕනෙ. මම ඔය කියන තරම් පෝරිසාදයෙක් නෙමෙයි ඕං. 
) කොහොමහරි ඒ වැඩෙනුත් සැලකිය යුතු යහපතක් වුණා කිව්වොත් ඒකෙ එච්චර වැරැද්දක් නැහැ. මොකද දැන් පන්ති වල ගෙදරවැඩ කරන්න එහෙම වෙලා වැඩිත් එක්ක.
ගහෙත් වැටුණු මිනිහට ගොනා ඇන්න වගේ ඔය අස්සෙ තමයි මගෙ දෙවනි පණ වගේ හිටපු අදරණීය ජංගම දුරකථනයටත් කෙළ වුනේ. කොම්පියුටරේ නැතිවුණාට පස්සෙ හදිස්සියට ෆේස්බුක්කුවට වත් රිංගන්න තිබුණෙ ඕක ව්තරයි. දැන් ඒකත් නැහැ. මොන ගේමක් හරි දීලා හදාගන්න බලන්න ඕනෙ. අම්මලා නම් කියන්නෙ ෆෝන් එකක් වුණහම හදිස්සියකදි කෝල් එකක් ගන්න තිබුණම ඇති කියලා. විකාර 
. දැන් කාලෙ ෆෝන් පාවිච්චි කරන උන් කරන්නෙ කෝල් ගන්න එක විතරයැ.
කොහොමවුණත් ඉතින් මට මේ අවුරුදු දෙක යනකං මේ විදිහට තමයි ජීවිතේ ගෙවන්න වෙන්න. A/ලෙවල් හරියට කරගත්තොත් ඉල්ලන ඕනදෙයක් අරන් දෙන්නම් කියලනෙ කියන්නෙ. (එවුවා ඉතින් එදාටනේ….. 
) ඔය කිවුවට ඒ ලෙවල් කියන්නෙ මහ මෙරක් වගේ දෙයක්ලු. අහන අහන ගොඩක් එවුන් ෆේල් නෙ. එක්කෝ Sඑකයි අනිත් දෙක ෆේල්. එහෙම නැත්තං Cඑකයි Sදෙකයි. නැත්තං Bඑකයි Cඑකයි Sඑකයි. සමහර උන් තුනම ෆේල්. කලාතුරකින් තමයි A තුනක් අරන් හොදට පාස්වෙන එවුන් ඉන්නෙ. ඉතින් මෙහෙම බලද්දි O/Lවලට වඩා සෑහෙන පරතරයක් A/Lවල තියෙනවා. ඕ ලෙවල් වලට A නවයක් ගන්න සමහර එවුන්ගෙ ඒ ලෙවල් රිසල්ට්ස් ඇහුවහම පිස්සු හැදෙනවා. :O ඕ ලෙවල් A නවයක් අරං, ඒත් ඒ ලෙවල් ෆේල්. ඉතින් A/Lකියන්නෙ බෙල්ල කැඩෙන විබහගයක් කියනඑක අහන්නත් දෙයක්ද? මෙන්න මේ විදිහෙ විභාගයක් තමයි හොදට පාස් වෙන්න කියන්නෙ. තාම පටන් ගත්ත විතරයි, දැනටමත් මේ උගන්නන සමහර දේවල් එක්ක ඔළුව ඔල්මොරොන්දං වෙලා තියෙන්නෙ. ඉස්සරහට මොනව වෙලා නවතියිද දන්නෑග. බලමුකෝ…..
ඉස්කෝලෙ ළග සෙලින්කෝ කැෆේ එකේදි අපි කට්ටිය සෙට් වුණා. කවුද ඉතින් අපි? සුදාරකයි, ඉද්දයි, මමයි. ඉතින් පාර අයිනෙ පෝනියො බල බල පයින්ම ලයිබ්රරියටත් ආවයි කියමුකෝ……. මෙන්න බොලේ ඒකෙ ලියාපදිංචි වෙන්න පාසල් වාර්තා පොතයි, ඉල්ලුම් පත්තරේට අත්සන් කරන්න කොළඹ නගරසීමාව ඇතුළත පදිංචි ඇපකාරයෙකුයි ඕනෙ කියපි! දැන් ඉතින් ඇපකාරයෙක් කොහෙන් හොයන්නද? ඕං ඔය වගේ වෙලාවට තමයි අපේ ඉද්දට ගණදෙවි නුවණ පහළවෙන්නෙ. ‘මචං සුදාරක මම උඹේ ඇපකාරය වෙන්නම්, උඹ අංජුගෙ ඇපකාරය වෙයන්, අංජු මගෙ ඇපකාරය වෙයි…..’ (වෙලාවට ඕක කවුන්ටරේ හිටපු ඇන්ටිට ඇහුණෙ නැත්තෙ. ඇහුණනං ඉතින් ඒ සෙනග ගොඩ ඉස්සරහා හොදට ලුණු ඇඹුල් ඇතුව අහගන්න තිබුණා. 
)
